I home
      I reisverhalen
      I congo
      I matonge
      I memisa
      I helpende handen
      I flandrien
      I literatuur
      I links
      I contact

Viert Moeder

De kop is eraf en dat is maar goed ook. Want dat hele afscheidsgedoe ligt me toch niet zo. En dan ben ik nog niet eens getrouwd, heb ik geen kinderen. Was ik uitgekeken op de vier kantoormuren en heb ik nog geen lening voor een huis of zo lopen. Het was dus echt wel nu of nooit meer…

Ondertussen malen we elke dag onze kilometers. Al is het toch wennen aan de zwaar beladen fiets. Twee tassen vooraan plus een stuurtas. Vanachter twee grote tassen, hangend aan de bagagedrager. Tussen die twee mijn tent en daar dwars bovenop nog een grote waterdichte valies. Alles bij elkaar moet dat toch rond de veertig kilo bagage zijn.  Met enige heimwee denk ik terug aan de tijd dat ik met het koersfietske, als een dartel veulen, de Haspengouwse hellingen bestormde.

Neen, dan heb ik nu meer weg van een zich moeizaam voortslepende mammoettanker, trekkend en sleurend – puffend en hijgend.  Het lijkt alsof je fiets pas volgt, twee seconden nadat je zelf in gedachten al vertrokken bent. Vreemd en ook best gevaarlijk als je nog snel een kruispunt wilt overwippen. Dat het gevaar voortdurend op de loer ligt  bewijst volgende eerste ‘tegenvaller’: Op een vrij drukke weg wil ik aan de overkant vlug een blikje suikers uit de automaat draaien. Ik stap af en bij het oversteken valt mijn portefeuille uit mijn broekzak. Op zich niet erg ware er op dat moment geen voorbijrazende auto die zijn banden toch nog net over mijn portefeuille weet te manoeuvreren. Resultaat: Visakaart in gruzelementen en bankkaart zwaar beschadigd, al doet die het nog met behulp van wat plakband. Daar sta je dan, drie dagen onderweg. En buiten Europa kom je niet ver met een gewone bankkaart.

Gelukkig is er in het leven van elke man toch minstens één grote vrouw; zijn moeder! Na een telefonisch contact met de bank en een fax naar huis met een volmacht mag zij komende week een nieuwe kaart afhalen. Daarna kan ze mij achternasnorren met de auto tot, ik vermoed ergens vanonder in Frankrijk. Wel handig, zo kan ik alle overbodige ballast terug meegeven. Want je neemt nu eenmaal altijd te veel mee. En mocht ik toch nog iets belangrijks vergeten zijn, kan zij dat alsnog meebrengen.

Zo krijgt voetbalfilosoof Johan Cruif toch maar weer gelijk; ‘elk nadeel heb (inderdaad) zijn voordeel’. Maar ere wie ere toekomt, op mijn blote knietjes: dankjewel moeder!

Groenten

Jeroen

terug