I home
      I reisverhalen
      I congo
      I matonge
      I memisa
      I helpende handen
      I flandrien
      I literatuur
      I links
      I contact

Ahoi Kameroen

Misschien vraagt u zich wel af of ik dan nooit eens vals speel. Als de kramp bijvoorbeeld ongenadig in de benen slaat. Of als dikke wolken urenlang vette regendruppels braken. Of als de goesting niet samen met mij ontwaakt is. Of omdat een vriendelijke vrachtwagen een lift aanbiedt. Wel neen dus, elke centimeter is gereden, nog geen bocht afgesneden, geen druppel zweet gestolen. Toch ben ik niet geslaagd in mijn opzet het hele traject af te fietsen. Het regenseizoen toont zijn natte zelf. Grensovergangen sluiten, aardewegen gaan ten onder aan zoveel vochtigheid. De meest krachtige 4X4 heeft 15 uur nodig om de 82 kilometer modderpoel tussen Nigeria en Kameroen door te  ploeteren. ‘Voortdurend wielen uitgraven, daar kom je met de fiets niet door, in geen honderd jaar.’ weten de locals.

Op zoek naar een alternatief biedt de zee een uitweg. Tweemaal per week vaart er een ferry uit. Ahoi Kameroen, hier komen we! Mijn enthousiasme bekoelt enigszins als ik de gammele schuit aanschouw. Volgens mij moet er minder roest op de Titanic staan. De scheepsjongens,  AC-Milaanshirts als uniform, persen de boot vol met zakken maniok, rollen runderhuiden, onderstellen van auto’s,  dashborden en massa’s dozen in alle formaten. Een vierhonderdtal mensen staan te drummen tot ook zij kunnen aanmonsteren. Omstreeks middernacht komt de groep plots in beweging. Er ontwikkelt zich een stormloop richting Ferry.  Iedereen wil het zich tijdens de overtocht (11uur) zo comfortabel maken en de goede plekjes zijn zeldzaam. Als allerlaatste verlaat ik de vastelandzekerheid. Overal liggen mensen, in de meest onmogelijke houdingen, op de lading, zelfs de smalle toiletgang ligt vol. Allemaal op zoek naar een uiltje om te knappen.  Een beetje beteuterd speur ik naar een plaatsje voor mijn 1m91. Ik heb me laten verrassen, da’s duidelijk. Maar dan hijsen een paar helpende handen me bovenop een container die de achtersteven van het dek vult. Niet al te comfortabel natuurlijk, maar het heeft nog iets romantisch, zo in open lucht.  Een zwakke zeebries aait zachtjes het gelaat. Verre sterren kijken bezorgd hoe het zeewater dwars door de verroeste wanden van de reling het dek opspat. Boven het  donkere water dansen likkende vlammen als dwaallichtjes in de nacht. Platforms, borend naar zwart goud. Het ochtendgloren trekt aan de oogleden. Aan bakboord doemen de contouren van mastodont Mount Cameroon (4095m) op uit de mist. Terug aan wal scheiden 2050 km me nog van Kinshasa…

Driehonderd kilometer verder, in de hoofdstad Yaoundé, staan we noodgedwongen ‘geparkeerd’. Voor’t eerst steekt Kafka zijn neus aan’t venster. Hij woont  blijkbaar op de ambassade van Gabon. Normalitair krijg je daar een visum binnen de 24u. Niet dus. De ambassadeur heeft mijn visum dezelfde dag nog goedgekeurd. Maar het hoopje oestrogeen dat nog een nummertje moet toevoegen is er met de paspoorten vandoor. Elk dag staan we met tientallen aan te schuiven. ‘Ze kom, ze komt’ luidt het altijd. Maar ze komt niet. ‘Jamaar, ze studeert nog en zit in de examens’.  Wat hebben wij daar in Godsnaam mee te maken? Mensen betalen zich blauw aan hotelkosten, vliegtuigen worden gemist, afspraken vervliegen.. Van menvrouw Godot, na een week, nog geen spoor. Klap op de vuurpijl, de president van Gabon, meneer Bongo, is in het land voor een Afrikaanse top. De chaos wordt nog groter. Heel het personeel hult zich in t-shirts, de vrouwen in fleurige mantelpakjes bedrukt met de president zijn smoeltje. Ze worden in bussen van hot naar her gereden. De bedoeling is dat telkens zijne excellentie voet buiten het hotel, congres of restaurant zet er een enthousiaste lading Gabonezen staat te zwaaien met vlaggetjes. Zou die man niet door hebben dat het telkens dezelfde gezichten zijn die hem toejuichen?

Bij het schrijven (26 juni) heb ik nog steeds geen visum. Gisteren mocht ik de ambassade niet binnen omdat ik een korte broek aan had, mijn lange zat in de was…

terug