I home
      I reisverhalen
      I congo
      I matonge
      I memisa
      I helpende handen
      I flandrien
      I literatuur
      I links
      I contact

Doe mijn fiets een naam kreeg

Na verloop van tijd beweeg je makkelijker op twee wielen dan op twee voeten. In het zadel wippen voelt telkens aan als terug thuiskomen. Geen wonder dat er een innige band ontstaat tussen rijwiel en berijder. Al gauw begin je dat ding te koesteren en te personaliseren. Want fiets kwijt = enkele vlucht terug naar huis. Tijdens een vorige tocht heette mijn fiets Dosjarchť. Gewoon fiets, maar dan in het Perzisch. Een zeemzoete, zangerige taal. Tijdens omzwervingen doorheen Turkije, SyriŽ en Iran bleef het beestje trouw aan mijn zijde. Maar in Brussel gingen enkele snoodaards met haar aan de haal. Ik hoop dat ze goed verzorgd wordt en kan genieten van een welverdiende oude dag.

Nu ben ik dus op pad met een verbeterde versie. Handgemaakt door Laurent Vlerick uit de Pinte. En het moet gezegd, degelijk materiaal. Mijmerend op de fiets zoek ik naar een nieuwe naam. Abu Dosjarchť, lijkt me wel wat. In veel Arabische landen verandert de naam van de vader als hij een eerste zoon krijgt. Stel, iemand heet Rashid en krijgt een zoon Hamza. Dan wordt Rashid Abu Hamza oftewel vader van Hamza. Zo was Yasser Arafat onder de Palestijnen beter bekend als Abu Hammar. Abu Dosjarchť, klinkt speels en goed.

Maar dan duikt er een tweede mogelijkheid op: Sheherazade (spreek uit Sjarazaad of Sjťharazaad). Zij is de prinses die de sultan verhaaltjes verteld in het raamverhaal ĎSprookjes uit 1001 nachtí. Het bekendste verhaal is dat van Ali Baba en de veertig rovers. Die sultan zou Haroun Rashid heten. En nu wil het toeval dat tijdens een eerste reis, de Irakezen struikelden over mijn naam Jeroen. Ze doopten me dan maar Haroun. Sindsdien bezig ik die naam nogal eens in Arabische contreien. Nu was Kalief Haroun Rashid niet de eerste de beste. In zijn tijd, rond het jaar 800, werd Bagdad ĎMoeder van de wereldí genoemd. Je had er een hoogstaande beschaving. Zo hebben we het aan de Arabieren te danken dat we vandaag nog kunnen genieten van de Griekse filosofen. Zij vertaalden die geschriften uit het Grieks naar het Arabisch. De kerk vond die ketterse ideeŽn maar niets en vernietigde een hele hoop. Later vertaalden wij de teksten dan terug uit het Arabisch. Toen kreeg je voor een kilo vertaalwerk, in Bagdad, een kilo goud. Ter vergelijking, omstreeks dezelfde periode kon Karel de Grote nog steeds zijn naam niet schrijven. In het sprookje doodt Haroun Rashid elke maagd waar hij de avond ervoor mee geslapen heeft. Om hieraan te ontsnappen verteld Sheherazade elke avond een verhaal dat ze niet afmaakt. En dit 1001 nachten na elkaar, uiteindelijk mag ze nog lang en gelukkig blijven leven natuurlijk.

Terug naar mijn fiets nu. Ik zit in Sidi Ifni op een terrasje thee te slurpen met twee MauritaniŽrs, BedoeÔenen en een Amerikaanse (Helena, leuk snoetje, dikke kont). De MauritaniŽrs zijn kamelenhandelaren en beheren een klein museumpje over het leven van de BedoeÔenen (Nomaden die leven in tenten in de woestijn). Als ze vragen of mijn fiets een naam heeft leg ik hun mijn dilemma voor. Het moet Sheherazade zijn luidt het eensgezind want; een fiets is toch vrouwelijk volgens de Amerikaanse. De bedoeÔenen knikken instemmend. Bovendien ben jij Haroun Rashid en elke dag dat je op pad met de fiets wordt er een nieuw verhaal verteld. Ik geef me gewonnen en trakteer op thee om het doopsel te vieren. Eindelijk een vrouw die bij me past, lever Sheherazade!

terug